16 Mart, 2011

Bir Blog Neden Güncellenmez Ki?



Blog yazarı bir dost, arkadaş Emre Sururi sormuş geçenlerde bana bu soruyu blogunda, çok düşündüm ve birkaç bahane buldum kendimce:

1-Tembellik ki kesinlikle telafisi yok, olmamalı
2-Zamansızlık, bunu da şu anda sabahın 4.12'sinde yazdığıma göre kötü bir bahane olarak nitelendirebiliriz.
3-Okunma konusundaki inançsızlık ki bu da kötü bir gerekçe zira bunu göze alarak başlanmamış mıydı blogu yazmaya?
4-Yasaklar, daha çok yeni bu en kötüsü bahanelerin.
4-Hiçbiri ya da hepsi ne farkeder, söz uçar yazı kalır.

Yazmaya devam, okunmasa da...

15 Mart, 2011

In Memoriam



Bir Zamanlar eski bir kitapçıda bulup aldığım ve kitaplıkta biryere koyuverdiğim Oscar Wilde'ın De Profundis'i geçti elime geçen gün. Farkettim ki 1948 baskısı kitap(muhtemelen ilk baskı), Andre Gide'in Oscar Wilde ile anıları anlattığı "In Memoriam" dahil edilerek basılmış. Bir bölümüne ulaşabildiğim anılarda Wilde'ın Andre Gide'e anlattığı hikayeler ilgi çekici. Buyurunuz....

Bu arada Oscar Wilde fotoğrafı ararken farkettim ki ne kadar çok fotoğraf çektirmeyi severmiş kendileri! Oscar Wilde'ın iki oğlundan Cyrill Holland'ın biri savaşta öldüğü yazıyor kayıtlarda. Diğer oğlu Vyvian'ın soyundan gelenlerse Merlin Holland ve oğlu Lucian Holland. Merlin Holland büyükbüyükbabasının yolunda gitmiş olsa da Lucian bilgisayar okumuş. Şimdi Oscar Wilde anısına In Memoriam'dan bir bölüm:


THOSE WHO CAME INTO CONTACT WITH WILDE ONLY toward the end of his life have a poor notion, from the weakened and broken being whom the prison returned to us, of the prodigious being he was at first. It was in '91 that I met him for the first time.Wilde had at the time what Thackeray calls "the chief gift of great men": success. His gesture, his look triumphed. His success was so certain that it seemed that it preceded Wilde and that all he needed do was go forward to meet it. His books astonished, charmed. His plays were to be the talk of London. He was rich; he was tall; he was handsome; laden with good fortune and honors. Some compared him to an Asiatic Bacchus; others to some Roman emperor; others to Apollo himself and the fact is that he was radiant.

At Paris, no sooner did he arrive, than his name ran from mouth to mouth; a few absurd anecdotes were related about him: Wilde was still only the man who smoked gold-tipped cigarettes and who walked about in the streets with a sunflower in his hand. For, Wilde, clever at duping the makers of worldly celebrity, knew how to project, beyond his real character, an amusing phantom which he played most spiritedly.

I heard him spoken of at the home of Mallarmé: he was portrayed as a brilliant talker, and I wished to know him, though I had no hope of managing to do so. A happy chance, or rather a friend, to whom I had told my desire, served me. Wilde was invited to dinner. It was at the restaurant. There were four of us, but Wilde was the only one who talked.

Wilde did not converse: he narrated. Throughout almost the whole of the meal, he did not stop narrating. He narrated gently, slowly; his very voice was wonderful. He knew French admirably, but he pretended to hunt about a bit for the words which he wanted to keep waiting. He had almost no accent, or at least only such as it pleased him to retain and which might give the words a sometimes new and strange aspect. He was fond of pronouncing skepticisme for "scepticisme" . . . ,

1
The tales which he kept telling us all through the evening were confused and not of his best; Wilde was uncertain of us and was testing us. Of his wisdom or
indeed of his folly, he uttered only what he believed his hearer would relish; he served each, according to his appetite, his taste; those who expected noth-
ing of him had nothing, or just a bit of light froth; and as his first concern was to amuse, many of those who thought they knew him knew only the jester in him.

When the meal was over, we left. As my two friends were walking together, Wilde took me aside: "You listen with your eyes," he said to me rather abruptly. "That's why I'm going to tell you this story: When Narcissus died, the flowers of the field asked the river for some drops of water to weep for him. 'Oh!' answered the river, 'if all my drops of water were tears, I should not have enough to weep for Narcissus myself. I loved him!' 'Oh!' replied the flowers of the field, 'how could you not have loved Narcissus? He was beautiful.' 'Was he beautiful?' said the river. 'And who could know better than you? Each day, leaning over your bank, he beheld his beauty in your water . . .'"

Wilde paused for a moment . . .

"'If I loved him,' replied the river, "it was because, when he leaned over my water, I saw the reflection of my waters in his eyes.'" Then Wilde, swelling up with a strange burst of laughter, added, "That's called The Disciple."

We had arrived at his door and left him. He invited me to see him again. That year and the following year I saw him often and everywhere.

Before others, as I have said, Wilde wore a showy mask, designed to astonish, amuse, or, at times, exasperate. He never listened, and paid scant heed to ideas as soon as they were no longer his own. As soon as he ceased to shine all by himself, he effaced himself. After that, he was himself again only when one was once more alone with him.

But no sooner alone he would begin:

"What have you done since yesterday?"

And as my life at that time flowed along rather smoothly, the account that I might give of it offered no interest. I would docilely repeat trivial facts, noting, as I spoke, that Wilde's brow would darken.

"Is that really what you've done?"

"Yes," I would answer.

"And what you say is true!"

"Yes, quite true."

"But then why repeat it? You do see that it's not at all interesting. Understand that there are two worlds: the one that is without one's speaking about it; it's called the real world because there's no need to talk about it in order to see it. And the other is the world of art; that's the one which has to be talked about because it would not exist otherwise.

"There was once a man who was beloved in his village because he would tell stories. Every morning he left the village and in the evening when he returned, all the village workmen, after having drudged all day long, would gather about him and say, 'Come! Tell us! What did you see today?' He would tell: 'I saw a faun in the forest playing a flute, to whose music a troop of woodland creatures were dancing around.''Tell us more; what did you see?' said the men. 'When I came to the seashore, I saw three mermaids, at the edge of the waves, combing their green hair with a golden comb.' And the men loved him because he told them stories.

"One morning, as every morning, he left his village--but when he came to the seashore, lo! he beheld three mermaids combing their green hair with a golden comb. And as he continued his walk, he saw, as he came near the woods, a faun playing
the flute to a troop of woodland creatures. That evening, when he came back to his village and was asked, as on other evenings, 'Come! Tell us! What did you see?' he answered, 'I saw nothing.'"

Wilde paused for some moments, let the effect of the tale work its way in me, and then resumed, I don't like your lips; they're straight, like those of someone who has never lied. I want to teach you to lie, so that your lips may become beautiful and twisted like those of an antique mask.

"Do you know what makes the work of art and what makes the work of nature? Do you know what makes them different? For, after all, the flower of the narcissus is as beautiful as a work of art--and what distinguishes them can not be beauty. Do you
know what distinguishes them?--The work of art is always unique. Nature, which makes nothing durable, always repeats itself so that nothing which it makes may be lost. There are many narcissus flowers; that's why each one can live only a day.
And each time that nature invents a new form, she at once repeats it. A sea-monster in a sea knows that in another sea is another sea-monster, his like. When
God creates a Nero, a Borgia or a Napoleon in history, he puts another one elsewhere; this one is not known, it little matters; the important thing is that
one succeed; for God invents man, and man invents the work of art.

"Yes, I know . . . one day there was a great uneasiness on earth, as if nature were at last going to create something unique, something truly unique--and Christ was born on earth. Yes, I know . . . but listen:
......
.......

27 Şubat, 2011

Mavi

Deniz gibi mavi bir düş
Gerçek olmayacak kadar uçsuz bucaksız
Published with Blogger-droid v1.6.7

26 Kasım, 2010

Requem

Şule için;

Bir pencerenin aydınlığısın şimdi
Belki de şu hemen yanımda duran
Gülmek, ağlamak, yaşamak haykırarak
Kimi zaman susmak
Gidip bir bardak su doldurmaksın
Hatta, hatta şu yazdıklarımın üzerine dökülen su belki de
Birkaç damla mürekkebi dağıtan
-Mürekkebi dağıtan ölüm müdür bilinmez-
Bir çocuğu okutmak, ilkeleri için basbas bağırmaksın
Geç de olsa birini yakından tanımaksın artık
Çok zamandır bakmadığım bir fotoğrafa bakmak
Bir dostla laflamak
Vatan özlemi, bunun gibi şeyler işte
En önemlisi;
Yakıştıramamak ölümü sana,
Şimdi en önemlisi bu gerçeği sorarsan

İzmir, 26 Kasım

11 Kasım, 2010

Yaşam bir yanılsamadan mı ibaret? Synecdoche, Newyork-Bir Charlie Kaufman Filmi-Yanılsaması mı demeli?



Being J.Malkovich, Confession of a Dangerous Mind ya da Eternal Sunshine of the Spotless Mind filmlerinin senaristi, tehlikeli kişi, Charlie Kaufman’ın senaristlik yanında bu kez yönetmenlik koltuğuna oturduğu Synecdoche, Newyork filmini yeni izlediğim için suçluyum.
Fakat yine de eğer iki yıl önce izleseydim aynı etkiyi yaratır mıydı bende bu iki yılda yaşadıklarımdan sonra diye de düşünmeden edemiyorum. Filme ilişkin yorumlarımı
Emre Sururi’nin “Karalamalar” gunlugune gönderdiklerimi aynen buraya alarak, paylaşmak istiyorum bu kez.

Ek olarak, Kaufman’ın bundan sonraki filmini gerçekten merak ediyorum. Daha nereye kadar gideceğini merak etmek anlamında. Merak ediyorum, bu adamın zihnindeki labirentleri merak ediyorum. Gerçekten.

Dagilmak sozcugu tam karsilamasa da bir yaklasik sonuc olabilir su anda icinde bulundugum ruh halini aciklamak icin. Maddeler halinde yazacagim birsey atlamamak icin; Zira 2 gundur yuzbin duygunun icine girdim. Klavye sorunu yuzunden telefonda android klavye(o neyse artik) ile yazmaktan mutevellit turkce karakter kullanamiyorum en bastan ozur dilerim.
1- dagildim cunku son yillarda yasam uzerine cokca aklimi mesgul eden butun sorulari kaufman bir guzel alt alta siralamis, Siralamis da dunya kadar da next step cikarmis izleyiciye dusunsel anlamda, ( buraya yapilacak uymadi, next step daha bir ortustu ondan kullandim)
2- karsilastirmali edebiyat var da karsilastirmali film kritigi var mi bilmiyorum ama Synecdoche'u izlerken kaufmanin butun diger filmleriyle karsilastirmamak olanaksiz zira filmde oyle bir sahne oluyor ki- hepsini su an siralayamam ama ornegin asansor sahnesinde being j.malkovich' i izliyor duygusuna kapilmadan edemedim.- kaufman'in onceki filmlerine kacamak seyahatler yapiyor duygusu kapliyor icini insanin.
3- hazel'in satin aldigi yanan ev ve en sonda o evde dumandan zehirlenmesi favorimdi.
4- film ilerledikce katmanlar olustu sanki filmde.
5- "dunyada 13 milyon insan var ve bunlarin hicbiri fazlalik degil. hepsi kendi hikayesinin kahramani,hepsinin hakki verilmeli" baska sorum yok hakim bey.
6- ayrica aci bir gercekle yuzlestim, adi lazim değil, sevdigim bir sairin bir romanla ilgili yazdigi bir yorumda kullandigi bir bolum (butun birler gerekliydi burda) son on dakikada olmali adel'in olum haberini aldiktan sonra oda ile ilgili metin, nasil da ayni seyi dusunduklerine sastim ve aslinda belki yuzlerce yildir ayni seyleri farkli sekillerde tekrarlasak da insanoglu olarak, bu sanki "kopyala yapistir, sozcukten kazan" mantiginda kopyalanmis gibi geldi, uzuldum.
7-rahibin konusmasi, tiradi mi demeli yoksa?
8-olive oldugunde kolundaki dovmeden dusen yaprak, boris vian gunlerin kopugune gittim ama tamamen kisisel olmali.
9- evet, cok katmanli bir film kesinlikle, tekrarlama geregi duyuyorum.
10- gunluk akis icinde iki gunde izleyebildim filmi ama sanirim bu durum da film icin oldukca anlamli oldu; yasamin kendisinin o telasli akisi icine filmi, filmin icine de yasamin kendisini alarak senkronize bir izleme yapmis oldum, daha bir anlam kazandi film.
11- murathan mungan'in yeni cikan gelecek kitabindaki sorgulamalar, neden bu film ustune geldi, tesaduf mu kader mi, nedir
12- sanırım diger butun filmlerini hatirliyorum ama adaptation'ı yeniden izlemeye karar verdim.
13- nokta. daha ne olsun darısı yeni filmlere, biz çıkalım kerevetine..
14- son olarak son yarim saatini hiçbir destekleyici madde etkisi olmadan hem de, acik bir bilinçle, bilerek ve isteyerek,salya sumuk izleyip- ondan sonra akişa devam etmek biraz zor oldu, uykuda bile olsa.(saçmaladım sanırım burda, neyse ciddiye almayın, yan etkiler sürüyor)
on kasım akşam üzeri, hatta akşamı biraz geçe bir zaman, izmir

20 Ekim, 2010

SOKAK



Adam
Yaşını gizlemek için giydiği
Krem takım elbisesindeki
Kırışıklar eleveriyordu
Adamın yaşını
Genç Kız
Güzel yüzünün
Albenisine kapılmış
Vitrinlerin camlarından
Kendini seyrede seyrede
Salınarak yürüyor
Henüz yirmilerindeki genç kadın
Anne
Oğluyla birlikte büyüdü
Elinden tutup hergün
Kimsenin bilmediği
Yerden gelip kimsenin bilmediği
Yöne giden üzgün bakışlı
Küçük kadın
Çocuklar
Aklın sınırlarını
Sabırla sınıyor her sabah
Durakta bekleyen
Güneşin aydan olma
Yitik çocukları
Zaman
Lodosa karışıp gidiyor
Bir martının kanadında zaman
Ağaçlar
Şiirle büyür ağaçlar
Aşkla büyür
Kimse bilmez bunu
Sokakların tanığı
Ağaçlar kadar
Bilmez kimse
Şiirle büyür ağaçlar
Sokak
Aynası ait olduğunun

aysenarin
2008 İzmir-İstanbul
(Düşle Edebiyat Dergisi, Ekim-2008)
http://www.dusle.com/icerik/index.php?p=89&kt=1&es=7

18 Ekim, 2010

Fazıl Say'ın Veda Yazısı -Resital-

Fazıl Say'ın veda yazısını paylaşmak istedim. Çünkü o karşı duruşuyla veda etmeyi haketmiyor bana göre. Kendini 2. Cumhuriyetçi diye tanımlayan popülist, taraftar medya mensuplarının yapması gereken şeyi Fazıl Say yapıyorsa bu ülkede, soru işaretinin doğru yere konması gerekiyor.













Resital
Sabah kalkarsın.Hava Alanı'na gidersin "Check-in" ve "Pasaport Kontrolü"nden geçip, telaşlı bir "airport-cafe" de hızlı bir kahve içersin Uçağa binersin Bir kaç saat sonra indiğinde başka dilin konuşulduğu bir ülkede, başka bir iklimde, yine pasaport kontrolünden geçersin.Bavulunu beklersin Sonra arabayla otele geçersin Öğlen yemeğini yalnız yer, bir iki saat kafa dinlersin Akşamüstü 5 gibi Konser Salonuna geçersin Hiç bilmediğin bir piyanoya 1-2 saat içinde alışmaya çalışırsın Orada iki insan vardır Akortçu ve ışıkçı.. Tanımadığın adamlardır Onlarla genelde, "merhaba nasılsınız?" gibisinden 5-6 kelime konuşulur Bu zaten o gün konuşulan ilk kelimelerdir Saat 7 ile 8 arası kulis odasında meditatif bir "içine dalma"ya geçersin, konsantre olmaya... Saat tam 8 de (daha doğrusu o hep sekizi üç geçedir, beş geçedir) sen karanlık "backstage" de hazırsındır. Salonda da seni dinleyecek olan 2500 kişi sessiz ve hazırdır. Işıklar kısıldığında, Yürümeye başlarsın, piyanoya doğru. O konser senin, sana vereceğin bir konserdir, bir iç hesaplaşmadır, yapmak istediklerin, yapabileceklerin, o gün o şartlarda yapabileceğin şeylerdir. Uzun ve saygıyla selam verirken, son 7 yıldır kendine seslendiğin gibi, bir dua okur gibi seslenirsin "konser saygını" kendine; Saygıyla eğil. Uzun uzun, saygıyla... Sevgiyle... içtenlikle... Bu güzel insanlara iç sesini sunmaya geldin. Onlar da dinlemeye geldi.. İçine çek onları.. En derininden hissedecek kadar içine çek. İyiyi hisset.. Ve.... Başlar konser Çalan sensin, dinleyen sensin, değerlen diren sensin, eleştiren sensindir Müzik her şeydir İnsan da ilhamdır! Orda ön sırada oturan 7 yaşındaki papyonlu bir oğlan çocuğu, seni ateşlemiştir Müzik ona hitap etmelidir, o eğlenmelidir o sırada çalan Mozart ile, o velet anlamalıdır müziğin dilini, Evrendeki tek ortak dili. Haz duymalıdır, dikkatini çekmelisindir onun, anlaması, haz duyabilmesi için. Yahut, yukarı balkonda oturan genç kadın... Ya da 4.sırada dikkatle dinleyen o yaşlı dede... Kim bilir ne anılara dalmaktadır hayatının bu son yıllarında Mozart'ın seslerini dinlerken?.. 1942deki ilk aşk? 1955de Annesini yitirişi? 1963 deki düğünü? Bir tatil kasabasında başka bir kadına platonik bir biçimde aşık olması? 1996da eşini kaybetmesi? O anılara sen de katılmalısındır, Mozart eşliğinde... Ludwig van Beethoven'dan "yaşam mücadelesi" dolu bir sonat gelir ardından belki... Belki o gün Prokofief'in "savaş sonatı" vardır programda, Ve sen, ne yapıp edip 2. Dünya Savaşı trajedisine dalmalısındır o müzik eşliğinde.. Ya da Liszt'in Si minör sonatı vardır programda; Faust ile Mephistopheles arasında... önünde koca bir Orkestra, gerçek piyanonun çok ötesinde, bir Wagner Operası hayal alemine dalmalısındır.. İnsan içini dinlemelidir, her ne çalarsa çalsın. İç zengindir... Trombonların öfkeli emirleri, trompetlerin dramatik sinyalleri, geniş bir yaylı sazlar topluluğun sessiz ve hazin tınısı kaplar ortalığı... Hepsi tek gerçektir, piyano sesinin yok olduğu bu orkestrada.. . Kendi memleketinden bir tutam toprak gibi gelir "Aşık Veysel anısına Kara toprak" o konserin sonlarında.. Bir "nostalji" gibidir o. Neredeysen o an, "ses yollamacadır" Anadolu’ya.. Uzaklardan. .. Konser bitiminde (güzelse her şey) uzun uzun ayakta alkışlanılırsın... O anlar artık daha çok kendinle konuştuğun anlardır. "Bu seyirciye şöyle bir bis parçası çalarsam hoşlanacaklar herhalde" gib i bir neşe sarar. Aklından geçirirsin "ne çalsam iyi gider?" diye.... Bir egodur o, bir zafer sarhoşluğudur. "Hak edilmemiş" değildir ama... Yürüyüşler selam verişler daha bir enerji doludur, daha bir atiktir. Kazanılmış olan motivasyonun etkisiyle, çalış da daha özgürdür artık bu konserin sonlarında... Konserden sonra CD imzalarsın tebrikleri kabul edersin. Ve hemen ardından sen ve 2500 kişiden arda kalan yine salt sensindir, yalnızlığındır. O akşam ağzından çıkmış olan kelime sayısı 20-30 olmuştur belki; danke, thanks, merci, grazie, arigato, sağolun, vs... Bir dilde teşekkür etmişsindir kutlayanlara, tek kelime ile... Ertesi sabah bu konser ile ilgili çıkan övgü dolu yazıların çıktığı gazetelerin , henüz bayilere ulaşmadığı bir tan vakti, sen yine havaalanındası ndır. 2500 insanın her biri geride kalmıştır. Onların dostlarına anlattıklarıyla, vesairesiyle; her şey sensiz gelişecektir. Sen o şehirdeki bir cafe'de b ir bar'da oturup o insanların hiç biriyle tanışamayacaksındır. . Çaldığın konserini tartışamayacaksındır. Sen havaalanında o sırada soğuk su ile traş oluyorsundur, saçını tarıyorsundur. Ve şunun çok benzeri bir başka gün seni beklemektedir. Metin Altıok'un Bingöl'deyken yazdığı serzeniş şiiri gibi; Ay dokundu omzuma irkildim Göğün puslu balkonunda Birdenbire insanları özledim. Ve 20-25 gün sonra... Bir gece karanlığında ayrılmış olduğun evine geri döndüğünde (100.000 insana müzik dinletmiş olarak)... İçin yorgundur ama mutludur aslında... 100.000 insanın hiçbirinin adını bilmiyorsundur ama o enerjiyi biliyorsundur. . Evrene insanların yaydığı iyi olan enerjiyi... Evde geri kalan; kızın ve sensindir tek ge rçek olan geri kalan... Ve en yakınlarındır, dostlarındır.. . ...................


Marjinal yazarlar... Siz kazandınız Lütfen siz kazanın. Lütfen benimle uğraşmayın. Ve ebediyyen siz kazanın.... Tamam, ben giderim uzak bir yere (gözden uzak) (uzaya gidemem kızımdan da ayrılamam ama siz beni görmezsiniz merak etmeyin) giderim..

Ben son 6 yıl içinde;
• 2 büyük oratoryo
• 2 büyük senfonik eser
• 1 keman konçertosu
• 2 piyano konçertosu
• 5 solo piyano eseri
• 1 bale müziği
• 2 Bach uyarlaması
• 4 film müziği
• 1 tiyatro müziği bestelemiş olsam da, HİÇ MÜHİM DEĞİL SİZİN İÇİN

Bu son 6 yılda; dünya üzeri 42 memlekette 326 şehirde konserler verdim. Yaklaşık 700 konser. HİÇ MÜHİM DEĞİL SİZİN İÇİN Bu 6 yılda;

• 10 CD
• 2 DVD
• 12 NOTA piyasaya sunduk. HİÇ MÜHİM DEĞİL SİZİN İÇİN Anlıyorum, yaptıklarım mühim değil. Hiç bir zaman "her görüşüme katılmalısınız" demedim. Tartışmaya hep açıktım. Hiç bir zaman hemfikir olmadığım insanlara saygısızlık yapmayı düşünmedim. Ama siz yaptınız. Adil değildiniz. Bir fikirde ayrı düşünüyorduk siz kökünü kazımaya kalktınız her seferinde. Ama hiç bir zaman kendi içsesimden vazgeçmedim. Doğru bulduğum doğrumdu, yanlış bulduğum yanlıştı. Yanlışı ben yaptıysam da hatamı anladığım gün düzelttim. Anladık, değersiziz. Sizin değer anlayışınızı anlamadım ama, ben değersizim o anlayışa göre, onu anladım. ... İmkanı yoktur bazı kusurlarımı affetmenizin. Affedicilik de değil, "kabul" etmenizin, "lütfetmenizin" imkanı yoktur... Zamanında hatalarım olmuş onları düzelttiysem, bu da doğru değildir sizce... İmkanı yoktur.. Falanca arabeskçiyi kültürlü olarak görmüyorumdur, asla affetmezsiniz. Aziz Nesin haklıdır derim, bütün hayatıma sataşırsınız. Gençleri klasik müzikle tanıştırmak için Mercan Dede ile beraber konser veririm, "hayatı boyunca popülist" dersiniz. "Din sömürüsü aldı başını gitti" derim, ölüm fermanımı vermediğiniz kalır. Konuşmayız, "Konuşmaz o korkak" dersiniz. Konuşuruz, "Konuşmak senin ne haddine, işine bak sen" dersiniz. Beethoven ,deriz, "Git Beethoven'ın ülkesinde yaşa" dersiniz. Git... Popülist... Korkak... Ne haddine... Git... Hep bunlar... Hiç bir yolu yoktur... Sizler facebook da 130 grup kurdunuz (fazıl say gitsin vsdiye). Ekşi-sözlükte yazılar yazdınız Google'ı doldurdunuz Yahoo'da gruplaştınız, gazete haberlerinin altına yorumlar yazdınız. Almanya'da yılın müzisyeni seçildiğimin haberinin altına bile döşendiniz hakaretlerinizle. .. Her yerde sizler varsınız. Ve sizler ne yaptınız hayatta, bilmiyorum, sormuyorum, düşünmüyorum, nefret etmiyorum, saygısızlık yapmıyorum. Ama siz bana yaptınız... Siz yarattınız bana en ağır haksızlıkları yapan bir kültür bakanını, Siz yarattınız, siz cesaretlendirdiniz marjinal köşe yazarlarını, Siz pislik attınız, çamur attınız, Hepsini siz yaptınız... İçinizde mesleki kıskananlar da oldu, Aranızda piyano çalanlar da oldu, Çalmayanlar da... Faşoları... Dincileri... Marjinalleri. .. 2.cumhuriyetç ileri... Avanak liberalleri. .. Ben hiç birinize tek bir kelime kötü bir şey söylememişken... Hepsini siz yaptınız.... Artık kazanın... Siz kazanınız.. Kazanınız ve bitsin.. Yeter ... İnsan çocukluğuna dönmek istiyor yaylım ateşi sırasında. Benim gerçek dostlarım bu yazıyı niye yazdığımı kimlere yazdığımı anlamıştır.

Fazıl SAY